HOMOphonia: «Δίνουμε φωνή σε όσους μέχρι σήμερα αναγκάζονταν να κρύβονται»

Αναδημοσίευση της συνέντευξης που πήρε ο Σπύρος Βαρβέρης από τη Κική Σταματόγιαννη (μέλος HOMOphonia) στην Αυγή, με αφορμή το Thessaloniki Pride:
(1) Τι ήτανε αυτό που ώθησε στο να δημιουργηθεί η συλλογικότητα HOMOphonia-Thessaloniki Pride;
Κική Σταματόγιαννη: Στα τέλη καλοκαιριού του 2011, μια ετερόκλητη -αρχικά- ομάδα ανθρώπων που προέρχονταν από διαφορετικούς χώρους, με διαφορετικές παραδόσεις και αναφορές και με διαφορετικά ενδιαφέροντα, συναντηθήκαμε με σκοπό τη διοργάνωση του πρώτου Φεστιβάλ Ομοφυλόφιλης Υπερηφάνειας (Pride) στη Θεσσαλονίκη. Όπως διακηρύξαμε και στο κείμενο αρχών μας, ήρθαμε για να μείνουμε, «αποφασισμένοι να δώσουμε φωνή σε ανθρώπους που αναγκάζονται να κρύβονται, γιατί η σεξουαλική τους ζωή δεν είναι ανεκτή από την κοινωνία».

(2) Δύο συλλογικότητες για ένα γεγονός. Γιατί συνέβη αυτό; Τα “θέλω” των δύο διοργανωτών είναι διαφορετικά, να υποθέσω;

Κ.Σ.: Για την HOMOphonia, η σπίθα έχει ανάψει στο Stonewall το 1969. Η σύγκρουση με τις δυνάμεις καταστολής, η αμφισβήτηση ότι τα πράγματα θα παραμείνουν αναλλοίωτα, με τους ανθρώπους της ΛΟΑΤ κοινότητας να βρίσκονται στο περιθώριο, άνοιξε τον δρόμο για την υπεράσπιση μιας από τις πιο καταπιεσμένες κοινωνικές ομάδες.

Η διοργάνωση του Φεστιβάλ Υπερηφάνειας για τη HOMOphonia στάθηκε απλώς η αφορμή για να ενωθούν οι πιο πρωτοπόρες φωνές μέσα στο ΛΟΑΤ κίνημα της πόλης και της Αριστεράς. Το Pride αποτέλεσε και αποτελεί την κορύφωση μιας διαδρομής, στο πλευρό όλων όσοι υφίστανται καταπίεση και διακρίσεις και όχι μόνο λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού. Στηρίξαμε και στηρίζουμε τον αγώνα για περισσότερα δικαιώματα των γυναικών, των οροθετικών, των μεταναστών, των εργαζομένων, οποιουδήποτε πλήττεται από ένα άδικο και καταπιεστικό σύστημα. Για την HOMOphonia, το ΛΟΑΤ κίνημα δεν είναι κάτι αποκομμένο από τις συνολικές διεκδικήσεις μας για μια άλλη κοινωνία. Είναι αναπόσπαστο κομμάτι του. Η HOMOphonia εκφράζει την κινηματική διάσταση του Pride, παραμένοντας πιστή στην παράδοση μιας εξέγερσης. Αυτό είναι το «θέλω» της.

(3) Τι θα προτείνατε έτσι ώστε να γίνει το γεγονός αυτό περισσότερο ορατό και αγωνιστικό, εκτός από τουριστικό;

Κ.Σ.: Τα μέλη της HOMOphonia ποτέ δεν αντιμετώπισαν το Φεστιβάλ ως εμπορικό γεγονός. Η εμπορευματοποίηση ενός κινήματος το αποστραγγίζει από τις δημιουργικές δυνάμεις του, αποσυσπειρώνει και απογοητεύει τον κόσμο που συμμετέχει. Ο μόνος τρόπος να παραμείνει «ζωντανό» είναι η σύνδεσή του με όλα τα άλλα κινήματα. Οι φωνές για ισοτιμία, σεβασμό και αποδοχή θα πρέπει να ενωθούν με τις διεκδικήσεις των γυναικών, των νέων, των μεταναστών, των εργαζομένων. Αν αποκοπεί από το συνολικό κίνημα, ελλοχεύει ο κίνδυνος που αναφέρεις, ο εκφυλισμός του δηλαδή σε ένα γεγονός μακριά από την κοινωνία και τις ανάγκες της και κοντά στις αγορές και τις επιταγές της. Θα καταλήξει να είναι ένα ευπώλητο «προϊόν», από το οποίο κάποιοι έχουν βρει τον τρόπο να βγάζουν τρελά κέρδη.

(4) Στην ουσία, η HOMOphonia-Thessaloniki Pride είναι μια ομπρέλα για τις ΛΟΑΤ συλλογικότητες της Θεσσαλονίκης. Τι είναι αυτό που κάνει τις ομάδες αυτές να συμπορεύονται;

Κ.Σ.: Το κοινό αίτημα και η συστηματική μας προσπάθεια να «σπάσει» η ομοφοβία. Η HOMOphonia προσπαθεί να είναι η «γέφυρα» που συνδέει την απομονωμένη ΛΟΑΤ κοινότητα με τα υπόλοιπα κινήματα της πόλης. Για να το πω αλλιώς, είναι η δυνατότητα να δεις τη συνολική εικόνα κι όχι μόνο μια μικρή ψηφίδα του πίνακα και ταυτόχρονα να αντιληφθείς τη δύναμη αυτής της μικρής ψηφίδας, όταν εντάσσεται σε κάτι συνολικότερο. Η συσπείρωση των δυνάμεών μας για κάτι μεγαλύτερο είναι αυτό που μας κάνει να συμπορευόμαστε.

(5) Υπάρχει η άποψη ότι τα Φεστιβάλ Υπερηφάνειας δεν πρέπει να πολιτικοποιούνται. Είναι άραγε κακό να διεκδικούν οι ομοφυλόφιλοι;

Κ.Σ.: Η διοργάνωση ενός Pride, η διεκδίκηση ορατότητας στην πόλη, είναι από μόνη της πολιτικό γεγονός. Πόσο μάλλον όταν αυτή η διοργάνωση έχει ως αναφορά και σημαία της μια εξέγερση. Ευτυχώς, οι αριστερές δυνάμεις της πόλης σήκωσαν το γάντι: Ο ΣΥΡΙΖΑ, οι δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, ομάδες από τον αντιεξουσιαστικό χώρο, αντιρατσιστικές συλλογικότητες, ήταν όλοι αυτοί που έδωσαν στο 1ο Pride Θεσσαλονίκης ένα διαφορετικό «στίγμα» σε σχέση με τα αντίστοιχα Pride του εξωτερικού. Αν είναι «κακό» να διεκδικείς, λυπάμαι, αλλά είσαι ήδη χαμένος.

Πηγή: Αυγή 6/6/2013

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Call Now Button