Gay ιστορία coming out – Ο δύσκολος δρόμος μέχρι τώρα..

Gay ιστορία coming-out (=αποκάλυψη της γκέι ταυτότητας μας)
Ειμαι ο Γιαννης και αισίως 22 ετων(του 1990)γεννημένος και μεγαλωμένος στην Αθηνα,αλλά νιωθω οτι η ζωη μου εχει κανει παυση στα 17 και με περιμενει να γυρισω πισω εκει που την αφησα. Καταρχας ηξερα οτι ημουν διαφορετικός απο την 5η δημοτικου που κατι πονηρο θελαμε να κανουμε στις τουαλέτες του δημοτικου με τον πολυ ομορφούλή Αλέξη,αλλά η φαντασια μας πηγαινε μεχρι το κατέβασμα των παντελονιών μας.Καπου εκει φοβουμενος την διαφορετικότητα και την αντιδραση των γονιων μου,ειχα αρχισει να σκεφτομαι την αυτοκτονια σαν λυση και ενω το ειχα παρει αποφαση και εγραφα ενα γράμμα στους γονεις μου δινοντας τους να καταλαβουν οτι αυτοι φταινε και θα πρεπε να ντρεπονται για την πιεση που μου ασκουσαν,αλλά ευτυχώς ενω ερχονταν εικονες στο μυαλο μου του μετα την πραξη αυτη και χαιρομουν που θα μετανιωναν πικρα για ολα,σκεφτηκα πως θα ενιωθαν και τι θα ελεγαν 2-3 ατομα που με αγαπουσαν πραγματικα και εκει καταλαβα οτι αυτη θα ηταν η πιο ευκολη λυση και ειπα να δοκιμασω να βρω άλλο τροπο.Και ολα αυτο σε πολυ μικρη ηλικια λιγο πριν παω γυμνασιο…

Απο τοτε μεχρι την δευτερα λυκειου ολα κυλούσαν σχετικα ομαλα,ειχα κατι σαν 2 ζωές μια για τους φίλους μου τους πραγματικούς και μια “βιτρινα” για τους γονεις μου και τους ομοϊδεάτες τους.Καπου εκει(δευτερα λυκειου)οι γονεις ανακάλυψαν από μηνύματα στο κινητό μου οτι ήμουν gay και εκει έπαθαν το σοκ της ζωης τους που δεν ξεπέρασαν και δεν περιμένω πια να ξεπεράσουν ποτέ.

Οχι βεβαια οτι δεν ηξεραν,απο το γυμνασιο οπού φροντιζα να αφηνω ενδειξης της διαφορετικοτητας μου που τις αντιλαμβανόντουσαν αψογα αλλά τις διεγραφαν αυτόματα απο την μνημη τους.Με αποκάλεσαν αρσενικη πορνη,ειπαν οτι πιθανον να παιρνω ναρκωτικά,οτι εχω μπλέξει με υπόκοσμο,οτι με παρέσυραν και με αποπλάνησαν και πολλα άλλα τέτοια ωραία πράγματα.Περιττό να αναφέρω οτι ενιωσα σαν να μην ειχα γονεις πργματικα,σαν ενα σκουπιδι,τετοια πραγματα ουτε ο χειροτερος εχθρος μου δεν εχει σκεφτει καν,και τα ακουσα ολα απο τους γονεις μου,χωρις να τους εχω δωσει ποτε δικαίωμα για όλα αυτά με μοναδική αφορμη οτι ειμαι gay.
Για καλη μου τυχη λιγο πριν ειχα γνωρισει τον Νεκταριο,μολις εγραψα το 1ο γραμμα του ονόματος του και τα ματια μου γέμισαν δακρια κιολας.

Ο Νεκταριος ειναι(οχι ήταν)1 χρονο μεγαλυτερος μου και φοιτητης,ηταν 100% αυτο που ονειρευομουν,σαν να μου τον ειχε στειλει ο θεος,μαζι του στα κλεφτα περασα το καλυτερο εξαμηνο ολοκληρης της μεχρι τωρα ζωης μου,ξερω πως εχω πολλα ακομα να ζησω,αλλά δεν μου ειχε τυχει ποτε μα ποτε κατι τετοιο.
Φερόμασταν ο ενας στον αλλον με τοση αγαπη συγκαταβατικότητα,σεβασμό,και κατανόηση σαν να ήμασταν μαζι 20 χρόνια,ειτε μιλάγαμε και η σηζητηση έρεε για ωρες ατελείωτες ειτε απλως κοιτιόμασταν ηταν το ιδιο για εμάς,τετοια εποικοινωνια δεν ειχα ουτε με τον ιδιο εαυτο μου.

Ειχε το θαρρος να μου κραταει το χερι δημοσιως ενω τα ποδια μου έτρεμαν μην μας δει κανεις,προτιμούσε να κρυώνει προκειμένου να ειμαι εγω ζεστος,πρόσεχε εμενα κ τα πράγματα μου,μου ελεγε ακομα να παρω τους γονεις μου να τους καθησυχάσω οταν με επαιρναν 10 τηλεφωνα την ωρα γιατι ήξεραν οτι τους ελεγα ψεματα,επειδη ειχαν βάλει πομπο gps στο μηχανάκι.
Ενιωσα απο την πρωτη στιγμη οτι αυτο ηταν κατι διαφορετικο κατι πολλά υποσχόμενο,κατι μαγικο κατι που θα μπορουσε να μου αλλαξει την ζωη,σαν να ημουν σε ταινια ενα πράγμα.
Καπως καπου μεσα σε αυτον τον χειμαρο συναισθημάτων πηραν το κινητο μου και διαβασαν τα μηνυματα μου και ξεκινησε ο εμφυλιος.
Ο πατερας μου εκτος οριων να βριζει να φωναζει και να απειλει οτι θα τους σκοτωσει ολους με διαφορους χαρακτηρισμους,και να σηκωνει το χερι του ετοιμος να με χτυπήσει αλλα μπορούσε και συγκρατιόταν.
Η μανα μου να πεφτει σε καταθλιψη αρνούμενη να ακουσει το οτιδήποτε,να φαει,να μιλησει,να κοιμηθει,λεγοντας οτι θελει να πεθανει.Αρχισε να χανει και μαλλιά απο την στεναχωρια της.Ολοι κατηγορουσαν εμενα για ολα αυτα,και οτι ειναι στο χερι να τα διορθώσω με το να γινω “φυσιολογικός”.
Μου εβαλαν το μαχαίρι στο λαιμο να επιλεξω την οικογενεια μου ή την άλλη μου “ζωη” δηλαδη τον Νεκταριο και “εκείνες τις παρεες”.
Ο Νεκτάριος με βοηθησε πολυ κ οχι μονο,ηταν ετοιμος να κανει το οτιδηποτε για να μην χωρισουμε,συζητωντας τα παραπάνω εφτασα σε ένα σημείο που δεν μπορούσα να μιλησω αλλο και με τα ματια μου να τρεχουν ποταμια με πηρε και απο την καφετερια κ πηγαμε καπου μονοι μας δεν αντεξε κατέρρευσε κ αυτος.Του εξηγησα οτι δεν αντεχω να σε εχω αλλά να μην σε εχω,δεν μπορουσα να μεινω μαζι του οταν η οικογενεια μου καταστρεφοταν οχι εξαιτιας εμενα φυσικα,και μου ειπε οτι μια αγαπη δεν τελειωνει με εναν χωρισμο και μετα αυτο ηταν δεν τον ξαναειδα,δεν θα τον ξεχασω ποτε μια μερα θα γυρισω πισω να κανω αυτο που αφησα στην μεση,ακομα με στοιχειώνει ολο αυτο ι και θα συνεχίσει μεχρι να γυρισω πισω και να παρω την κατάσταση στα χερια μου.
Μετα απο αυτο το απιστευτο βημα που εκανα αρχισε η καταθλιψη να χτυπα κ την δικη μ πορτα,εχασα 25 κιλα σε εναν μηνα και ειχα και αλλα σοβαρα λειτουργικα προβληματα λογο απιστευτης καταπιεσης.Εδωσα πανελληνιες απετυχα πληρως,αποφασισα να παω κατευθειαν φανταρος χωρις πολλα πολλα γιατι δεν αντεχα ουτε στην ιδεα οτι θα πρεπει να μεινω με τους δικους μου κ’αλλο,πηγα και υπηρχαν πολλες δυσκολιες σαν φανταρος γιατι ημουν και λιγο μικρος 18,αλλά δεν με πειραζε τιποτα και εκανα τα παντα με χαρα γιατι ημουν μακρια απο τους γονεις μου που με καταπιεζαν οσο δεν χωραει ο νους.
Οι 9 μήνες στο πεζικο περασαν σαν μια βδομαδα στα ματια μου,περασα τελεια γιατι ημουν μακρια απο τους τυράννους μου,και στο στρατο δεν ειχα ποτε κανενα προβλημα γιατι παντα ειμαι πολυ ανδροπρεπης και μεγαλοσωμος.Μετα απο αυτο το χαρουμενο διαλειμα υπεφερα αλλον εναν χρονο με την οικογενεια μου προσπαθωντας και οι τρεις τους(και η κατα 6 χρονια μικροτερη μου αδερφη)μιας και τις εχουν δωσει τοσο θαρρος που με βριζει με ηρωνευται και με απειλει ακριβως οπως ο πατερας μου.
Αποφασισα μονος μου χωρις τη υποστηριξη τους να ξαναδωσω πανελληνιες εξηγωντας τους οτι αυτη την φορα θα πετυχω γιατι το θελω εγω.Συμφωνήσαμε να παμε σε ενα ψυχολογο που ειχε επισκεφθει η μητερα μ πριν μερικα χρονια καθως ειχε πολλες βασιμες υποψιες.Μολις τα ακουσε ολα ο ψυχολογος δεν πιστευε στα αυτια του,και ειπαμε να κανουμε μια οικογενειακη συναντηση ολοι μαζι να μιλησουμε,ετσι και εγινε.
Δεν αρεσαν καθολου τα λογια του στους γονεις μου οπως ηταν φυσικο επομενο και τον αποκαλεσαν ηλιθιο που δεν ξερει πως να κανει την δουλεια του,ακομα κ εαν αυτος την ειχε κανει,με ειχε βοηθήσει αρκετα στο να ηρεμησω λιγο να βαλω προτεραιότητες και να δωσω σημασια στην προετοιμασια για τις πανελληνιες σκεπτομενως τον σκοπο μου,καθως αυτη ηταν η μοναδικη μου ευκαιρια να φυγω απο αυτο το σπιτι,οχι γιατι το θελα παντα αλλά γιατι με αναγκασαν.Εκεινη την χρονικη στιγμη λογο ολως αυτων που περασα παθαινα ξαφνικες κρισεις υπερτασης,και ειχα αποκτησει και ελκος στομαχου αυτα τα ξεπερασα χαρις τον ψυχολογο και χωρις φαρμακα.
Επισης δεν βοηθουσε το γεγονος οτι αρνουνταν τους ειδικους που τους ειχαν πει απο ηλικια δημοτικου οτι ειμαι δυσλεκτικός(να σας πω κ’ενα συγγνώμη για τα ορθογραφικά μου),απαντώντας οτι απλως ειναι υπερδραστηριος και δεν μπορω να δωσω προσοχη στο μαθημα.Εδωσα με χιλια ζορια κανοντας τα αδυνατα δυνατα και καταφερα να περασω σε ενα ΤΕΙ στην Λαμια,αν δεν ειχε γινει ετσι τα πραγματα θα ειχαν πολυ ασχημη καταληξη για μενα καθως ενα τεραστιο σπιτι δεν με χωρουσε καν,δεν αντεχα εκει μεσα.Μπορει να μην ηταν η ιατρικη που ονειρευοντουσαν και εκαναν σχεδια διχως την γνωμη μου,αλλά ηταν ακριβως οτι χρειαζοταν για να με σωσει,να φυγω απο αυτο το σπιτι.Ξεκινησα την σχολη μου και συγχρόνος εβγαινα και με τις παρεες μου λεγοντας ψεματα οτι ηταν φιλοι απο στρατο κλπ και οπωσδηποτε str8,ολα πηγαιναν καλα μεχρι που αρχισαν να ψαχνονται περισσοτερο και να παραβιαζουν την ιδιοτικη μου ζωη,εβαλαν κοριο gps στο μηχανακι που επαιρνα για να βγω,ακουγαν συνομιλιες μου απο το κινητο,καπως βρηκαν και κωδικους απο το facebook και το e-mail μου,και καταλαβαν οτι ελεγα ψεματα.
Εγινε παλι χαμος στο σπιτι και με τους τρεις να με βριζουν και να με απειλουν μεχρι που εβγαλαν το καλυτερο τους οπλο.Με απειλησαν οτι εαν ξαναβγω η εχω το παραμικρο παρε-δωσε με τετοιους ανθρωπους θα σταματησουν ναπληρωνουν τα εξοδα των σπουδων μου κυριως το ενοικιο δηλαδη και θα μου παρουν πισω οτι μου εδωσαν και οτι θα δουλευω στην δουλεια μαζι τους,οχι οτι δεν μου αρσει το επαγγελμα αλλα το ολο τραγικο κλιμα που θα πρεπει να υφισταμαι.Και ετσι ειπαμε οτι δεν θα κανω κατι τετοιο για να μου πληρωνουν το ενοικιο και για να παρω το πτυχιο μου…
Απο τοτε και μεχρι σημερα πορευομαστε σχετικα ηρεμα αφου εγω δεχομαι ολους τους ελεγχους τις ειρωνιες τις μπηχτες τους,επισης για σιγουρια στελνουν και την κατα 6 χρονια μικροτερη αδερφη μου μαζι μου να “με προσεχει” λεγοντας οτι αυτη εχει περισσοτερο μυαλο απο μενα γιατι δεν θελει να κανει κακο στην οικογενεια της οπως εγω,ενω αφου με εχουν εκμηδενισει εντελως μου λενε την επομενη μερα να δωσω εγω συμβουλες στη αδερφη μου για να διαβασει σαν πιο μεγαλος αφου δεν τους ακουει η ιδια,τραγικη ειρωνεια δηλαδη.
Συγγενείς φιλοι και γνωστοι που ειναι με το μερος μου και τα ξέρουν ολα με θαυμάζουν για το απο που και πως αντλω τοση υπομονή σε τέτοια καταπίεση,ουτε εγω δεν ξερω.Ισως με κρατάει το οτι μενουν 3 χρόνια ακόμα μεχρι να παρω το πτυχιο μου και να βρω μια δουλεια ωστε να ξεκινήσει απο καπου η ανεξαρτησία μου.Και πιστεύω οτι θα μπορω να καταφέρω τα παντα οσο θα εχω μια στεγη πανω απο το κεφαλι μου και μακρια την οικογένεια γιατι δεν πρόκειται ποτε ουτε καν να τους περασει απο το μυαλο αν εχουν κανει κατι λαθος.
Τωρα σαν 22 ετων δευτεροετής φοιτητής προσπαθω να αποφευγω να πηγαινω σπιτι μου στην Αθήνα γιατι το κλίμα ειναι βαρυ και με υποδέχονται συχνα με ειρωνεία και απειλές και στο κατω κατω δεν εχουμε και πολλά να πούμε πλέον,αλλά αυτο που με ενοχλει λίγο τωρα είναι το οτι δυσκολεύομαι να βρω καλές παρέες γιατι ολα τα παιδιά 18 με 20 ετων που γνωρίζω σαν φοιτητής μου φαίνονται εντελώς ανώριμα στο μυαλό και δύσκολα βρίσκουμε κοινα ενδιαφέροντα,πόσο μάλλον κάποιον που να μπορώ να μοιραστώ όλα αυτα.Σίγουρα έχουν παίξει τον ρολο τους ολα αυτα που εχω περάσει,αλλά σχεδον τιποτα δεν με τρομάζει πια κάπως θα επιβιώσω και απο αυτο,εξάλλου εχω περάσει και πολυ χειρότερα…
Αλλοι θεωρουνται ανεξαρτητοι απο τα 18 ή και απο τα 16,εγω θα μπορω να ξεκινησω να χτιζω την ζωη μου απο τα 25 περιπου(ας ακουγομαι και υπερ-αισιοδοξος),αλλά θα εχω πληρωσει πολυ ακριβα το τιμημα χανοντας τα καλυτερα χρονια μου παιδικη εφηβικη ηλικια πρωτος ερωτας,καθως και την οικογενεια μου(ναι ειναι σιγουρο και εκεινοι το επελεξαν γιατι δεν προκειται ποτε να ξεκολλησουν απο το δεντρο για να δουν το δασος),αλλά τι να κανουμε αφου ετσι τα φερε η ζωη show must go on,επιτελους εχω κατι για να αγωνιστω,την ελευθερια μου.
Ευχαριστω πολυ για τον χρονο σας σας ευχομαι οτι καλυτερο.

 

kaimetatiegine.wordpress.com

One Response to Gay ιστορία coming out – Ο δύσκολος δρόμος μέχρι τώρα..

  1. giann says:

    ise aksiothavmastos mono afto exo na po! sigxaritiria ya oti exis kataferi mexri tora sinexise kai apolafse pleon tin ananeomeni pleon zoi su!
     

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Call Now Button